januari 2010

Rafaël

zo klein
zo ziek
zo kwetsbaar
zo teer
je hartje als een razende tekeer
de zuurstof staat al volop aan
blijf bij ons! je mag niet gaan!

zo klein
zo ziek
zo kwetsbaar
zo teer
elk uur komt de dokter weer
infuus erin, bewaking aan
vecht kereltje! je mag niet gaan!

zo klein
zo ziek
zo kwetsbaar
zo teer
ontferm U, o ontferm U Heer!
geef ons de rust, het vertrouwen nu
ons kereltje..hij is..van U!

spreekuur

00.12 uur

een hoofd zo vol met zinnen
woorden racen, willen winnen
zoveel moois, zoveel verdriet
wat geen mens soms bij je ziet
het moet naar buiten tolt in mn hoofd
maar ik had nog zoveel andere dingen beloofd
een bezoekje, een boodschap, een telefoontje, een mail
al die drukte vliegt me naar de keel
waar vind ik rust om mn hoofd te legen
en al die zinnen naar buiten te vegen?
het borrelt, het pruttelt, k zoek pen en papier
en in plaats van te slapen schrijf ik dit nu hier

naast je...

Als je denk dat je niet verder zinken kan
als je bodem bereikt is en je baalt overal van
als je denkt dat je de diepste diepte hebt bereikt
en er dan opeens een valluik blijkt

Als jouw diepste diepte nog dieper blijkt te zijn

als het erger, nog erger wordt met je angsten en je pijn

als haat en wrok met lichamelijk lijden mengen

je dreigt te verschroeien, voelt je verzengen

Wat kan ik nog zeggen, wat kan ik doen

ik streel zacht je haren, ik geef je een zoen

ik voel me verlegen op mn wang zit een traan

wat kan ik voor je doen..dan zachtjes naast je staan

Ik pakte je hand, in mn hart een gebed

je wilt het niet horen in al je verzet

dat nu, juist nu je bij God welkom bent

juist omdat Hij je helemaal kent!

Ik kan je niks bieden dan mijn simpele aanwezigheid

maar Hij is nabij tot in alle eeuwigheid!               

Hij kent al je lijden, ging er Zelf doorheen.         

daarom, God-zij-dank,  daarom ben je nooit alleen!