in het donker

Ik keek omhoog en zag geen ster

De nacht was zwart en duister

Ik ben alleen en vol verdriet

Frustratie  twijfel   vragen

Ik vraag me af, wie ziet me hier

Wie zal me nu nog dragen?

De nacht is donker

Bitter  koud

Vol struikeling, gevaren

Wie ziet me hier, we zal me nu

Voor al dat kwaad bewaren?!

Waar is de warmte

Waar de ster

waar het geluk, de liefde?

In stilte van de donkerheid

Als fluister van de wind

Klinkt zacht..heel zacht

Toch een geluid

IK zie je wel Mijn kind!

eenzaam..verlaten

Zo maar op een dag ben je helemaal alleen
Iedereen met wie je de bloedband deelt liet je alleen
Voor je gevoel zonder oorzaak en reden
Opeens..als besmettelijk wordt je gemeden
Verwijten als golven huizenhoog
Een verdraait en leugenvol betoog
Het slaat je lam, hebt geen verweer
Alleen gebed..hoe moet dit Heer?
Waar zat de fout, waar ligt mijn falen? 
 Valt deze steek ooit op te halen?
Hoe moet ik verder, hoe kon dit gebeuren?
Gedachten die door m’n  hoofd blijven zeuren.
 is heel het verleden, een leugen, een grap?
een storm van gevoelens die ik niet snap
boosheid en woede, onbegrip en pijn
hoe kan dit gebeuren, waarom moet dit zo zijn?

Een eerste verjaardag, zonder pa zonder ma
Zonder broers en familie..voel hoe eenzaam ik sta
Een geboorte, een doop, een jubileum een feest
Niets zal meer worden zoals het is geweest
De meest gouden dagen, ze dragen een smet
Omdat we zomaar aan de kant zijn gezet
Een leegte zo gapend, zo groot vol met pijn
We zijn  niet de familie die we willen zijn
Kinderen die vragen, die missen, veel zien
Zijn opa en oma gestorven misschien?
Een vriendje, een kindje op school in de rij
Zei “er komen twee oma’s voor mij”!


Zullen we ooit weten wat er is gebeurt
Waarom juist wij zijn verguisd en besmeurt
Wat was ons aandeel, heel concreet hier nou in?
Wat onze fout? Wat misdeed ons gezin?
Zoveel jaar verder…mag je nog hopen, verwachten?
Of zijn we finaal uit hun gedachten…
Wat gaat er gebeuren als te gesprek ooit begint?
Ik weet niet of ik dat wel zo prettig vind…
Laat het maar zijn zoals het nu is
Intussen went het..al dat gemis
 laat alles maar rusten, haal niks over hoop
 kop in het zand; k laat het op z’n beloop.
 Ik kijk omhoog….HIJ liet nooit ons alleen
zal ook verder leiden (met of zonder familie) naar Zijn toekomst heen!
   


                 
   
             

oma

lieve oma;

Wat heeft het leven nog te bieden
Dan pijn en eenzaamheid?
Wat heeft u nog te wachten
Nu dag na dag verglijd

Hem die u lief was zo te missen
 Al zo veel jaren lang
Gemis wat steeds maar zeerder doet
De toekomst maakt u bang

 Het duister van uw ogen
Vermeerdert elke dag
Wat heeft u nog te wachten
Als niks u smaken mag

Wat doet u heel de dag
Dan in zitten in uw stoel
En wachten, denken, wroeten
Ist waarheid wat ik voel?!

U  kan geen bijbel lezen
En twijfelt aan t geloof
Wie komt die moet hard praten
Nu wordt u ook nog doof…

We lezen, zingen, bidden
We praten..zijn bezorgd
Soms…weet u van een lichtstraal
Als door God Zelf bezorgd.

Ik hoop dat u mag weten
Zo zeker als t bestaan
Dat Hij uw Borg zal wezen
u naar Hem toe mag gaan!

Hij wil en zal u dragen
Ook in de ouderdom
Hij ziet u daar wel zitten
En zegt: wacht toch niet langer, kom!
Leg alles in Mijn handen
De twijfel aan de kant
Dan draag Ik je steeds verder
Tot in ’t beloofde land!
        
             

kerstfeest

In het donker van de nacht 
in de laagte van een stal
komt Hij in deze wereld 
Die  Koning worden zal

Uit de rijkdom van de Hemel 
uit de Glorie, Luister, Pracht 
komt Hij in deze wereld 
Die al eeuwen werd verwacht

In het donker van mijn leven
in de laagte van mijn stal
komt Hij ook in mijn wereld 
Die vrede brengen zal

Hij mijn donker
ik Zijn licht
Hij mijn zonden
ik vrijspraak in ’t gericht

Kerst dat is toch bovenal
dat ik me mateloos verwond’ren zal!

au!

Hoe kunnen mensen zo bezerend zijn? 

 Soms zonder wat te zeggen…ze negeren juist je pijn

 Regeren niet, vragen niks, negeren je ellende 

 Alsof je voor de lol naar het ziekenhuis rende 

   Je kind te horen vragen 

Waarom x geen kaart stuurt; dat maakt je verslagen 

 Je had het zelf zo gehoopt en verwacht 

Juist van hen..dit negeren nooit gedacht.

Anderen bagatelliseren; het valt toch wel mee? 

T is niet levensbedreigend, dus waar zit je nou mee?? 

Of ze zeggen, even zo tussen door, 

Ze zien er toch goed uit hoor! 

T zijn dingen die raken,diep in mijn hart

Voelt als ontkenning van ellende en smart 

Een vreemde, ach..die mag zeggen en denken 

maar mensen van dichtbij…die kunnen zo krenken!

n.a.v. een preek

Onbewoonbaar verklaarde woning
in míjn hart een  Hemelkoning?
Het lijkt er meer een beestenstal

Wat is ’t dat Hij er wonen zal?

Zo vuil van zonden, vies besmet
Zo diep verloren….toch gered?!
Onverklaarbaar toch bewoond
Door Hem tot koningskind gekroond

Genade maakte plaats voor Hem
Het stomme hart dat kreeg een stem
het jubelt uit;  en tóch bewoont
Omdat God met Zijn Geest er troont! 

Ik zie op Jezus aan het kruis
Alleen daardoor breng Hij mij Thuis
God ziet ‘m ín Hem rechtvaardig aan
Hij is in mijne plaats gaan staan

O ruil..zo wonderlijk geschied
God kijkt naar mijne zonden niet,
Mijn Jezus nam ze aan het kruis
Gaf mij Zijn kindschap…’k reis naar Huis!

Jezus maakt Zichzelf een woning   
Hij onverklaarbaar in mijn woning! 
Ik zie mij zelf, zo vuil besmet
God ziet rechtvaardigheid; gered!     
   
   
   
   
   
   
 
   
       
     

     
     
     

na de chaos in de rust

De tornado in het leven ging voorbij en ik viel stil

Kijk verdwaasd naar gruis en stenen, dit is écht niet wat ik wil

Ik wil razen, rauzen, racen . doorgaan en niet stil zijn Heer

Al dat puin en al die brokken…de vermoeidheid doet me zeer

Waar is nu mijn hulp gebleven? Waar de sterkte moed en kracht?

Alles kon er steeds gebeuren maar dit..dit had ik niet verwacht

Ik wil sterk zijn, alles dragen. Geen gezeur en geen waarom

Gewoon maar doorgaan zonder klagen en kijk nu eens..ik lig om!

Kijk de brokken..gruis en stenen.. nee geen lijmpot helpt eraan

K moet de boel maar op gaan vegen, serieus bij stil gaan staan.

Brokjes pijn en brokjes woede, ook verdriet vind ik erbij

Wat een rotzooi en ellende in dat leventje van mij

Vind er ook wat glinster stukjes, liep er bijna aan voorbij

T zijn de brokjes vreugde, blijdschap, en Gods’trouw steeds weer voor mij

 laat ze blinken in het zonlicht, en bedenk er was veel goed

dat dat steeds mag triomferen,  deze hoop, die geeft me moed!